TENTOONSTELLING VOOR MOHAMED ABDULLA
Actie geeft reactie, reactie leidt tot nieuwe actie!
Nieuwe elementen tezamen veroorzaken een kettingreactie.
'In het eerste studiejaar (1986) op de 'Academie van Bagdad' waar ik beeldhouwen ging studeren vroeg ik me af of ik wel geschikt was als beeldhouwer?
Ik werkte hard om een antwoord op die vraag te krijgen en exposeerde voor het eerst in juni 1987 in de hal van de academie. Ik had meer dan veertig beelden gemaakt in verschillende maten en stijlen. In die tijd was ik extra gemotiveerd waardoor kennis en mogelijkheden mijn creativiteit prikkelden.
De expositie riep een andere vraag bij me op' uit welke bron ik kon putten om de vereiste vaardigheden voor een kunstenaar te verwerven!
Een mens en z'n geest zijn een combinatie van gevoel, inbeelding en wetenschappelijke kennis. Dit was voor me het uitgangspunt voor een volgende expositie in de' Bagdad Galerie' in 1988 tezamen met zeven levensgrote beelden.
In 1990 bedacht ik een concept - tentoonstelling rond ' het derde beeld'.
Ik maakte twintig kopieën van minimalistische vrouwentorso's en ik nodigde twintig kunstenaars uit' ieder vanuit hun visie' een torso te bewerken.
Die jaren van studie en experimenteren waren voor mij een belangrijke ontwikkelingsfase.
In augustus 1991 verliet ik Irak en begon een nieuw leven wat in het licht stond 'van het vergaren van nieuwe kennis'. Ik woonde gedurende een jaar in Jordanië en een half jaar in Tunisië om mijn artistieke ervaring te vergroten, het was een dynamische periode.
In december 1993 kwam ik in Nederland aan, om de sfeer, smaak, structuur en geluiden van de Westerse samenleving te bevelen, te proeven en te ondergaan.
Ik studeerde mode - ontwerp aan de Gerrit Rietveld Academie om mijn artistieke kennis te verdiepen. Hierdoor kreeg ik nieuwe inzichten in mijn beeldhouwwerk en kwam in aanraking met andere creatieve velden met als doel een interactie teweeg te brengen naar mijn beeldhouwkunst.
Dit dynamisch proces was als een smeltkroes die explodeerde in fragmenten. Ieder fragment werd weer een effectieve mengeling en was de grondstof voor een nieuwe omgeving. Deze fragmentarische of eilandenfase werd vervolgens verbonden door huidige stromingen in de kunst. Ik oefen mijn zintuigen om informatie te verzamelen en om elementen te analyseren, te activeren en te bevruchten, om nieuwe sensaties te ontdekken, te scheppen en te manipuleren.
Deze fase heeft me op het spoor gezet voor het concept van 1999. de diverse kennislagen van zowel het beeldhouwen, tekenen, schilderen, het keramische en modeontwerp heeft als basis gediend voor de komende projecten.
Ik ben in de zintuiglijke fase beland, hetgeen mij in staat heeft gesteld om interactief bezig te zijn met elementen die ik uit hun omgeving heb gehaald.
Die elementen leiden weer tot een dynamische visie, een nieuwe visie, vanwaar ik uit een stil leven als het ware 'het stille' heb gedistilleerd.
